راستش من به شیوه حقیرانه ای عاشقتم
یعنی یه اشک میشم تا میوفته نگاهت به من
راستش دفعه اول که دیدمت بال در آوردم  و پرنده شدم ببرمت به یه جای بهتر
من تنهایی سورنا گوش میدم با تو ونتونز
سلیقه ات نبود موزیکام و گفتی صداشو بلند کن
تو که گذشتی از کوچه خیلی از آدما ولی
اگه فرصت کردی بیا و روزی از این خواب گذر کن
شاعرم ، گریه ام میگیره گریه کنی به خاطرم
دارم سعی میکنم خودمو لای جهانت جا بدم
لرزش دستام زمزمه میکرد دستمو بگیر
وقتی یه بند داشتم سرت داد میزدم که بذا برم
من به خودم خیانت میکنم به تو نه
صبر و اضطراب لبریزه تو کاسه چه کنم
یه فرصت به خودم میدم به ندرت میبینم نمیتونم،نمیشه دیگه کمتر از این بت فکر کنم

جهان آسمون خراش داره ما عشق
جهان جنگ و کلاش داره ما عشق
ولی پیدا میشه لا آوار جنازه هاش عشق هنوز
بگو چی میشه گذاشت توی این معادله جا عشق
جهان آسمون خراش داره ما عشق
جهان جنگ و کلاش داره ما عشق
ولی پیدا میشه لا آوار جنازه هاش عشق هنوز
بگو چی میشه گذاشت توی این معادله جا عشق

زاگرسن دکمه هات جلوی اسکندر و لشگرش
این شاعرانه ترین تعبیر سکسه منو ببخش اگه
غریزه ام جزوی از منه و روحم ازش عقبه
چند مرحله، کشف کردن واژه تن سختمه
بترس ازم فقط از دور ببین منو به لیز میخورم به این کمدی عمدی تو بخند فقط
از شعرام منو بشناس رایتش روزنه این خونه همین یه پنجره است
من لب تیغو بوسیدم ، انگار
بچگیمو بوسیدم ، انگار
همه چیو بوسیدم ، کنار گذاشتم رو سینم یه کاردچن⅜
گفتم ، دراماتیک میشه بازم چه تو بزنی چه من
اسمش عشقه دیگه اینا هم خاصیتشه زن
اگه تو دهه هشتاد ، یه دانشجوی عاشق بودم
میگفتم نمیخوام نمره بیست کلاسو بدین به من
یه مداد بدین بهم و یه دفتر خالی
که سرکار علیه طالب مطلب ما نیست
چون که این نی دیگه نایی واسه نواخت نداره
میخوام بنویسم رو دیوارای این حوالی
که

جهان آسمون خراش داره ما عشق
جهان جنگ و کلاش داره ما عشق
ولی پیدا میشه لا آوار جنازه هاش عشق هنوز
بگو چی میشه گذاشت توی این معادله جا عشق
جهان آسمون خراش داره ما عشق
جهان جنگ و کلاش داره ما عشق
ولی پیدا میشه لا آوار جنازه هاش عشق هنوز
بگو چی میشه گذاشت توی این معادله جا عشق