Ben hiç istermiydim ki
Bu durum istemsiz gelişir
Hep İstanbul gibi kafam
İmkansız nefes
İs is gri ve tümsek
Pis pis gülümser işte
İfrit akışta zihnin
Cidden alışmak imkansız

Bir ben yarattı benden
Beni benden aldı (ı-ıh)
Geri vermez artık
Eli kaptı zati kolu beklemek ne sersem
Tek ben mi hayır hayır
Baktım yalnız sandım halim
Bir çoğunda tam diplerinde tüm nefretiyle zalim

Nasıl da kandım ben sana
Nedir inanmak nedir inanç
Niye direnmek ne ki kazanç
Kendimi yok saymıştım çok
Sevgimi sunmuştum saf çok
Suratıma kustu gerçekler

Zihnim salınır bahçende
Sen ve bendik sade
Bu urgan boynumdaymış hep
Pamuktanmış neyse
Ben çıktım çığrımdan çoktan
Sen sustun katmanların ardından
Ararım bulamam vururum duyamaz

Ben hiç istermiydim ki
Bu durum istemsiz gelişir
Hep İstanbul gibi kafam
İmkansız nefes
İs is gri ve tümsek
Pis pis gülümser işte
İfrit akışta zihnin
Cidden alışmak imkansız

Yoğrulan taraf olan sen,
tuğladan duvara bakmak zor,
kurduğun bütün hayaller hor.

Doğduğun zamandan beri kan
durmadan akar da,
kestiğin damar ar,
söz verdiğin kadarlar.

Ses çıkmaz senden daha,
is-is İstanbul Atlanta.
Bir huşudur ancak bu saplantı.
Kim vurduysa, sırtında yaşlandı.

Hep kader mi ? Her şey mi rastlantı ?
Düş kafeste yorgun bir aslandı,
küs kalırdım erdemsiz olsaydım,
cüzdanımda akrepler olmazdı.

Bütün gerçeklerin özü,
herkes bilir gözünden.
Ağız tutmaz bugün sözü,
düğümlenen çözülmez

Ben hiç istermiydim ki
Bu durum istemsiz gelişir
Hep İstanbul gibi kafam
İmkansız nefes
İs is gri ve tümsek
Pis pis gülümser işte
İfrit akışta zihnin
Cidden alışmak imkansız