Myrkrið gleypir allt.
En undir snjó með rammri kaldri ró
rumskar janúar,
Rymur hljótt og gyrðir sig í brók

Ýfða yglir brá,
Augu pírð í átt að kaldri sól.
„Þessi fjandi dugar skammt!
Hún liggur flöt en skal á loft!“

Ó janúar, sem enginn ann.
Hve dýrðlegt er þitt vanþakkláta starf?

Sólin rís með hægð,
en bak við tjöldin böðlast Janúar.
Eins og rótari,
eða ruslakall á mánudagsmorgni.

Ó janúar, sem enginn ann.
Hve dýrðlegt er þitt vanþakkláta starf?

Og eftir allt, sem hann gaf,
Janúar skríður aftur undir feld.
Þar til skyldan kallar enn á ný,
Eins og snæviþakinn Batman.

Ó janúar, sem enginn ann.
Hve dýrðlegt er þitt vanþakkláta starf?
Ég sé þig janúar, ég man þig janúar.


English translation:

Darkness swallows all,
but under the snow,
with a harsh, cold calm,
January stirs,
quietly grunts
and girds itself in pants.

Folds a furrowed brow,
Eyes squint toward the cold sun.
"This catastrophe is useless! She lies flat but shall soar!"

Oh, January, that noone loves.
How splendid is your thankless task?

The sun rises gently,
but behind the curtains, January strives.
Like a roadie, or a garbage man on a Monday morning.

Oh, January, that noone loves.
How splendid is your thankless task?

And after all that he gave,
January crawls back under the fur.
Until duty calls again,
Like a snow covered Batman.

Oh, January, that noone loves.
How splendid is your thankless task?

I see you, January,
I remember you, January.