காலம் தான் தாண்டி போனாலும்
காயம் தான் ஆறாதே பெண்ணே

காதல் தான் மாண்டு போனாலும்
கனவெல்லாம் நீ தானே பெண்ணே

பெண் இதயம் படுகுழி என்றாலும்
ஆழம் தான் அறிந்தவன் யார் இங்கே
மழையாய் நீ கண்ணீர் விட்டாலும்
உன் கண்ணீர் துடைப்பார் யார் இங்கே

சிறகெல்லாம் உடைந்த நிலையில்
சிறை ஒன்று எதற்கு என்பேன்
பார்வை தான் இழந்த நிலையில்
பாதை தான் கருப்பு என்றேன்

இது என்ன கிரகம்
அடி தினம் தினம் என்னுள் மரணம்
என் வயதோ அறியா பருவம்
நான் வரைந்தது உன் திரு உருவம்

நான் சொல்ல முடியாத துன்ப துயர் தாண்டி
பாதை அறியாத சின்னன் சிருசாகி
தன்னம் தனியாக தட்டு தடுமாறி
சிந்தை அழியாத நித்தம் உன்னை தேடி


என்னுள் இனம் புரியாத மாற்றம்
நான் கண்டது வெறுமனே ஏமாற்றம்
நீ போட்டது எல்லாம் வெளி வேஷம்
என் இளமைக்கு வந்த ஒரு போராட்டம்
இப்போ தணிய தவிக்க
உன்ன நினைச்சு உருக
தினம் கண்ணீரை வடிக்க
நானும் செத்து பிழைக்க
என் மனசு வலிக்க
தினம் தண்ணி அடிக்க
கொஞ்சம் கிறுக்கு புடிக்க
நானும் இருளில் நடக்க

உன்னை குற்றம் கூற ஒரு ஆசையில்லை
என் மனச விட்டு வலி போகவில்லை
நான் நித்தம் எழுத ஒரு பாடல் இல்லை
இன்னும் எழுத எழுத வரி போத வில்லை

பூ மீது நீயும் நடக்க
தீ மீது நானும் நடக்க

சிலையாக நானும் வடிக்க
சிலுவையிலே நீயும் அடிக்க

இதழை நான் தொட்டு பறிக்க
வேரோடே என்னை சரிக்க
அன்பே நீ என்னை மறக்க
நான் இங்கே உலகை வெறுக்க

வலி மட்டும் மீதமா
இல்லை காதல் செய்தால் பாவமா

விழி மட்டும் ஈரமா
இல்லை நினைக்க நினைக்க கீதமா

கடவுள் கூட இப்போ பூமி வந்தால்
இங்க தாடி மட்டும் தா மிச்சம்

குரங்கு கையில் ஒரு மாலை போல
ஆன் வாழ்கை அழிந்த்தான் மிச்சம்

என்ன சொன்னாலும் மாற்ற முடியாது
வளையும் வாளையும் நிமிர்த்த முடியாது

கிழக்கின் சூரியன் தேட்கில் உதிக்காது
கழுதை என்றும் ஒரு வாசம் அறியாது

கடந்த காலம் எல்லாம் மறந்து போச்சு
நடந்த நாடகம் முடிஞ்சு போர்ச்சு
வந்த பாதையும் மறந்து போச்சு
நம் காதல் கதையும் இப்போ வருஷம் ஆர்ச்சு